घोषणापत्र

बीसौं शताब्दीको अधिकांश समयमा, श्रमिकहरूले उही मजदुरीमा निर्भर रहने व्यक्तिहरूसँग भौतिक स्थान साझेदारी गर्थे, उही फोरम्यानलाई जवाफ दिन्थे, र उही कारखाना गेटबाट बाहिर निस्कन्थे। संगठन तपाईंले योजना बनाउने रणनीति थिएन। यो भयो किनभने तपाईंले आफ्नो रोजगारदाताले शोषण गरिरहेका व्यक्तिहरूलाई बेवास्ता गर्न सक्नुहुन्न थियो। तपाईंले तिनीहरूलाई हरेक बिहान देख्नुहुन्थ्यो। गुनासाहरू छिटो फैलिन्थे किनभने अवस्थाहरू साझा थिए र व्यक्तिहरू उपस्थित थिए।

त्यो निकटता कहिल्यै तटस्थ थिएन। त्यो शक्ति थियो।

निगमहरूले श्रमिकहरूले नाम दिनु भन्दा धेरै पहिले यो बुझेका थिए। दशकौं उप-ठेक्का, आउटसोर्सिङ, र खण्डीकरणले त्यो घनत्व पातलो बनाउने प्रयासहरू थिए। त्यसपछि भूमण्डलीकरण र इन्टरनेटले काम पूरा गर्‍यो।

उही काम गर्ने पचास जनाको टोली अब बाह्र देशमा फैलिएको हुन सक्छ, विभिन्न समय क्षेत्रहरूमा, कम्पनीले नियन्त्रण गर्ने च्यानलहरू मार्फत सञ्चार गर्दै। तिनीहरूले कहिल्यै बोल्न नसक्ने हुन सक्छ।

तिनीहरूले अरू अस्तित्वमा छन् भन्ने पनि नजान्ने हुन सक्छ।

जब तिनीहरूमध्ये कसैलाई पैसा आउन छाड्छ, वा जवाफ आउन छाड्छ, वा चुपचाप परियोजनाबाट हटाइन्छ, उनीहरू यो आफ्नै समस्या हो भन्ठान्छन्। प्रायः त्यो होइन। तर यो थाहा पाउने कुनै पूर्वाधार छैन।

यो मोडेलमा बनाइएका मञ्चहरूले त्यो एक्लोपन सिर्जना गरेनन्। तिनीहरूले यो तयार पाए र यसलाई औपचारिक बनाए। स्वतन्त्र ठेकेदार स्थिति। अनिवार्य मध्यस्थता खण्डहरू जसले सामूहिक कानुनी कारबाही असम्भव बनाउँछ। सेवाका शर्तहरू जसले सार्वजनिक विवादको अधिकार त्याग गर्छ। कम्पनी च्यानलहरू मार्फत रुट गरिएको सञ्चार, जहाँ यसलाई निगरानी गर्न, मेटाउन, वा बेवास्ता गर्न सकिन्छ।

कारखाना भुइँले श्रमिकहरूलाई एउटा कुरा दियो जुन दूरस्थ मञ्चले जानाजानी रोक्छ: छेउमा हेर्ने र उही तरिकाले व्यवहार गरिएका अरू को छन् भन्ने देख्ने क्षमता।

Sindicato ले त्यो फिर्ता दिन्छ।